Eski Datça ve Knidos'un hafızasında yer eden kişiler ve yaşayan zanaat gelenekleri.
Gargarapalvin · CC BY 4.0Şair, çevirmen · 1926–1999
Homonihilis · Kamu malıYazar, hümanist · 1890–1973
Praksiteles'in eserinden Roma dönemi kopyası · Kamu malıHeykeltıraş · MÖ 4. yüzyıl
Tevfik Teker · CC BY-SA 4.0Astronom, matematikçi · MÖ ~408–355
Tischbeinahe · CC BY-SA 3.0Mimar, mühendis · MÖ 3. yüzyıl
Imagines philologorum (1910) · Kamu malıArkeolog · 1816–1894
Eski Datça muhtarı, kahveci
Ressam, eğitimci · 1952–2026
Dünya şampiyonu sporcu
Menteşe dönemi kurucu şahsiyeti, köyün adaşı · ?–1450
Eski Datça'yı var eden ustaların geleneği. Bir anınız veya fotoğrafınız varsa arşive katkı gönderebilirsiniz.
Eski Datça'nın kimliğini belirleyen tek ve iki katlı taş evler, yörenin doğal taşını ustalıkla ören taş ustalarının eseridir. Korasan harcıyla örülen kalın duvarlar yazın serin, kışın sıcak tutar; kapı ve pencere üstlerine yerleştirilen kalın ahşap hatıllarla rüzgâra ve sıcağa dayanıklı yapılar kurulmuştur.
Datça taş evlerinin kapı-pencere doğramaları, hatılları ve çatı kirişleri marangozların elinden çıkardı. Camlı pencereler ve Marsilya kiremidiyle taçlanan çatılar, taş duvar ile ahşap işçiliğini birleştiren yerel bir yapı geleneği yarattı. Ahşap işçiliği, taş ustalığıyla birlikte Eski Datça mimarisinin tamamlayıcı zanaatıdır.
Datça, antik Knidos'un seramik geleneğini bugüne taşıyan sanatçı atölyeleriyle bilinir. El yapımı toprak tabak, kâse ve sunum ekipmanları hem yörenin gastronomisine doğal bir çerçeve olur hem de zanaatı çağdaş sanatla buluşturur. Seramik, Datça'nın hem sofra hem sanat kültürünün parçasıdır.
Datça mutfağına asıl lezzetini veren, yarımadaya özgü doğal zeytinyağıdır. Yörenin zeytinyağı geleneği, 1948'de Sındı Köyü'nde kurulan geleneksel taş baskı ("mengen") tesisine kadar uzanır ve bugün modern tesislerle sürdürülmektedir. Zeytin ve zeytinyağı, Datça'nın hem sofrasının hem üretim kültürünün temel taşıdır.
Datça, halk arasında "üç B" olarak anılan bal, badem ve balığın en lezzetlilerinin yetiştiği yer olarak bilinir. Yarımadanın endemik bitki örtüsü ve çam ormanları, kendine özgü aromalı ballara kaynaklık eder. Arıcılık, Datça'nın doğal üretim kültürünün ve sofra geleneğinin vazgeçilmez bir parçasıdır.
Datça'nın Kızlan köyündeki yan yana dizili yel değirmenleri, yüzyıllarca rüzgârın gücünü una çeviren değirmencilerin emeğini simgeler. Ahşap kanatları ve taş gövdeleriyle geleneksel mimarinin güzel örnekleri olan değirmenler, 1950'lerde motorlu değirmenlerin yaygınlaşmasıyla işlevini yitirdi. Bugün Datça'nın simgelerinden biri olan değirmenlerden biri aslına uygun restore edilmiştir.
